مهاجرت خالص بریتانیا به پایین‌ترین سطح خود، خارج از دوره همه‌گیری کووید، از سال ۲۰۱۲ رسیده است. این شاخص در کنار تعداد درخواست‌های پناهندگی، ویزاهای صادرشده، ورود با قایق‌های کوچک، بازگشت‌ها و اخراج‌ها بررسی می‌شود.
اداره آمار ملی بریتانیا، ONS، مهاجر بلندمدت را فردی تعریف می‌کند که دست‌کم یک سال به کشوری غیر از محل اقامت معمول خود نقل‌مکان کند. آمار مهاجرت خالص بر همین تعریف بین‌المللی استوار است و دو بار در سال به‌روزرسانی می‌شود. این رقم به‌دلیل گرد کردن ممکن است دقیقاً برابر با تفاضل مهاجرت و مهاجرت معکوس نباشد.
آمار ویزا فقط مجوزهایی را شامل می‌شود که صادر شده‌اند و زمان صدور مجوز را ثبت می‌کند، نه زمان ورود فرد به بریتانیا یا اینکه ورود انجام شده است یا نه. ویزاهای بازدید و ترانزیت، در صورتی که بریتانیا مقصد نهایی نباشد، در این آمار قرار نمی‌گیرند. اگر برای یک فرد در یک سال بیش از یک ویزا صادر شده باشد، هر ویزا جداگانه شمرده می‌شود. دسته‌های اصلی شامل ویزاهای کاری، تحصیلی، خانوادگی و سایر مسیرهاست؛ مسیرهای بشردوستانه مانند Ukraine Sponsorship Scheme و مسیر British National (Overseas) در گروه «سایر» قرار می‌گیرند.
آمار پناهندگی شامل متقاضیان اصلی و افراد وابسته در پرونده‌های معوقه تصمیم اولیه است. اقامت هتل‌ها در دسته «محل اقامت اضطراری ـ هتل» ثبت می‌شود و تجدیدنظرهای باز علیه رد درخواست‌های پناهندگی برای افراد، هر سه ماه یک‌بار توسط Ministry of Justice منتشر می‌شود.
ورودهای با قایق کوچک، ورودهای نامنظم دیگر، مرگ‌ومیرهای احتمالی در کانال مانش، تصمیم‌های نهایی مرتبط با برده‌داری مدرن و انواع بازگشت یا اخراج نیز در مجموعه شاخص‌های مهاجرتی قرار دارند. بازگشت اجباری شامل اخراج است؛ بازگشت داوطلبانه با حمایت دولت انجام می‌شود و بازگشت کنترل‌شده بدون اخراج اجباری، اما با ثبت رسمی خروج، صورت می‌گیرد.
برای ساکنان بریتانیا، مهم‌ترین نتیجه این است که کاهش مهاجرت خالص به‌تنهایی تصویر کاملی از وضعیت مهاجرت ارائه نمی‌کند. ویزاهای صادرشده، درخواست‌های پناهندگی، ورود با قایق‌های کوچک و بازگشت‌ها معیارهای جداگانه‌ای هستند و با روش‌های متفاوتی ثبت می‌شوند.
منبع: BBC News
