اجرای Renters’ Rights Act در انگلستان از ماه مه، قراردادهای مدت‌ثابت اجاره خصوصی را پایان داده و به دانشجویان اجازه می‌دهد با اعلام دو ماهه از خانه خارج شوند. این تغییر، که بزرگ‌ترین تحول در حقوق مستأجران طی یک نسل توصیف شده، قراردادهای اجاره را به شکل هفتگی یا ماهانه و بدون تاریخ پایان مشخص درمی‌آورد.
Eddie Lever، دانشجوی ۲۰ ساله، پس از پایان سال اول تحصیل در University of Exeter تصمیم گرفت رشته‌اش را تغییر دهد و در University of York روابط بین‌الملل بخواند. او پیش‌تر برای سال تحصیلی بعد خانه‌ای مشترک اجاره کرده بود، اما توانست با اعلام دو ماهه قرارداد را ترک کند و دیگر اجاره نپردازد. چون قرارداد مشترک بود، خروج او قرارداد کل خانه را پایان داد و هم‌خانه‌هایش فقط پس از پیدا کردن فردی جایگزین توانستند قرارداد تازه‌ای امضا کنند.
Lewis Wilson، معاون آموزش عالی در National Union of Students، می‌گوید دانشجویان اکنون می‌توانند در صورت تمایل برای تابستان زودتر از خانه خارج شوند و با زندگی در خانه خانوادگی هزینه اجاره را کاهش دهند. Renters’ Rights Act همچنین اخراج مستأجران در انگلستان بدون دلیل را ممنوع کرده است؛ حامیان این تغییر می‌گویند چنین حمایتی به مستأجران اعتماد بیشتری برای درخواست تعمیرات می‌دهد.
برای مالکان، کاهش مدت اقامت دانشجویان می‌تواند به خالی‌ماندن خانه‌ها پس از پایان امتحانات یا حتی زودتر منجر شود. Chris Norris، مدیر سیاست‌گذاری در National Residential Landlords Association، هشدار داده است که نامشخص‌بودن مدت اقامت، اجاره‌دادن دوباره خانه به دانشجویان در پاییز را دشوارتر می‌کند. برخی مالکان ممکن است برای جبران ماه‌های بدون مستأجر، اجاره ماهانه را افزایش دهند، ملک را بفروشند یا از اجاره‌دادن به دانشجویان خارج شوند.
Sue Lawes که سه خانه مشترک دانشجویی در Norwich اجاره می‌دهد، آغاز قراردادها را از سپتامبر به اوت منتقل کرده است تا خطر خالی‌ماندن خانه‌ها کمتر شود. او می‌گوید پرداخت وام مسکن، مالیات محلی و هزینه‌های ثابت خدمات در دوره‌های خالی می‌تواند سودآوری را از بین ببرد. در عمل، Renters’ Rights Act آزادی بیشتری برای خروج دانشجویان ایجاد کرده، اما افزایش اجاره ماهانه یا کاهش عرضه خانه‌های دانشجویی می‌تواند هزینه اجاره برای دانشجویانی را که تا تابستان می‌مانند بیشتر کند.
منبع: BBC News
