تلویزیونهای هوشمند شرکتهای مختلف، از جمله LG، معمولاً محتوایی را که کاربران تماشا میکنند ردیابی میکنند؛ مگر آنکه کاربر از این قابلیت انصراف دهد. این موضوع در گزارشی منتشرشده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶، پس از ویدیوی Gamers Nexus درباره آسیبپذیریها و قابلیتهای نظارتی تلویزیونهای LG، دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
ویدیوی Gamers Nexus ادعا میکند تلویزیونهای LG میتوانند حتی زمانی که ظاهراً خاموش هستند، صدا را ضبط و ذخیره کنند، محتوای در حال پخش را زیر نظر بگیرند و در صورت هکشدن از راه دور، به ابزارهای نظارتی پنهان تبدیل شوند. با این حال، همه ادعاهای مطرحشده در این ویدیو قطعی نیستند و بخشی از آنها بر گمانهزنی یا فرضیات استوارند.
نگرانی اصلی درباره ردیابی تماشای کاربران، محدود به LG نیست. بر اساس این گزارش، شرکتهای سازنده تلویزیون دادههایی درباره محتوای تماشاشده، زمان تماشا، محل تماشا و شیوه استفاده از تلویزیون جمعآوری میکنند و این دادهها را با شرکای خود به اشتراک میگذارند. شرکتها از این اطلاعات برای هدفگیری تبلیغاتی و فروش محصولات استفاده میکنند.
بسیاری از تلویزیونهای مدرن به سامانهای به نام شناسایی خودکار محتوا، یا ACR، مجهز هستند. این سامانه میتواند محتوای پخششده از برنامههای داخلی تلویزیون و همچنین دستگاههای متصل به درگاههای آن را شناسایی کند. ACR بخشهایی از صدا یا تصویر را دریافت میکند، آنها را به اثرانگشت دیجیتال تبدیل میکند و برای شناسایی به یک پایگاه داده میفرستد.
کاهش شدید قیمت تلویزیونها در سالهای اخیر نیز با این مدل تجاری ارتباط دارد. گزارش میگوید برخی شرکتها تلویزیون را با سود اندک یا حتی زیان میفروشند و بخشی از درآمد ازدسترفته را از فروش دادههای رفتاری جمعآوریشده از سیستمعامل تلویزیون جبران میکنند.
برای کاربران بریتانیا، نتیجه عملی این است که تلویزیون هوشمند میتواند عادتهای تماشا را ثبت و برای اهداف تبلیغاتی استفاده کند. کاربران باید گزینههای حریم خصوصی و انصراف از ردیابی را در تنظیمات تلویزیون خود بررسی کنند؛ زیرا فعالبودن این قابلیتها بهطور پیشفرض ممکن است به اشتراکگذاری دادههای تماشا با شرکای شرکت سازنده منجر شود.
منبع: The Verge
