Bank of England نرخ بهره پایه را برای نخستین‌بار در بیش از سه سال از ۳.۷۵ درصد به ۴ درصد افزایش داده است. این تصمیم می‌تواند بر فرصت‌های شغلی و دستمزدها، بازده حساب‌های پس‌انداز و هزینه وام‌های مسکن و دیگر وام‌ها اثر بگذارد.

نرخ‌های بالاتر با هدف کاهش هزینه‌کرد مردم و محدود کردن افزایش قیمت‌ها تعیین می‌شوند. بااین‌حال، کاهش تقاضا می‌تواند فروش شرکت‌ها را کم کند و هزینه وام‌گیری برای سرمایه‌گذاری کسب‌وکارها را افزایش دهد. بسیاری از شرکت‌های کوچک وام‌هایی با نرخ متغیر دارند. صاحبان کسب‌وکارها می‌گویند این شرایط توان آنها برای استخدام نیروی جدید و افزایش دستمزدها را محدود می‌کند و ممکن است استفاده از روبات‌ها و خودکارسازی را افزایش دهد.

افزایش نرخ بهره برای پس‌اندازکنندگان می‌تواند خبر خوبی باشد، زیرا نرخ محصولات پس‌انداز معمولاً از نرخ پایه و چشم‌انداز آینده آن تأثیر می‌گیرد. بااین‌حال، باقی‌گذاشتن پول در حساب‌های قدیمی ممکن است به زیان مشتری تمام شود. Rachel Springall از Moneyfacts می‌گوید افرادی که ۲۰ هزار پوند خود را در حساب‌های بسته نگه داشته‌اند، طی سه سال گذشته در مقایسه با حساب‌های دسترسی‌آزاد موجود برای مشتریان جدید، ۱۳۹ پوند سود کمتری گرفته‌اند. حساب‌های مدت‌دار ثابت معمولاً بازده بیشتری دارند، اما اجاره‌نشینانی که برای خرید خانه پس‌انداز می‌کنند ممکن است با افزایش هزینه‌های مالکان، اجاره بیشتری بپردازند.

حدود ۵۰۰ هزار صاحب‌خانه وام ردیاب دارند که مستقیماً از نرخ Bank of England پیروی می‌کند. برای یک وام معمولی، افزایش جدید حدود ۳۱ پوند به پرداخت ماهانه اضافه می‌کند؛ رقم دقیق به اندازه وام بستگی دارد. حدود ۵۰۰ هزار صاحب‌خانه دیگر با نرخ متغیر استاندارد باید منتظر تصمیم وام‌دهنده خود بمانند؛ افزایش ۰.۲۵ واحد درصدی معمولاً حدود ۱۴ پوند به قسط ماهانه اضافه می‌کند.

برای ۸۷ درصد دارندگان وام مسکن که قرارداد نرخ ثابت دارند، پرداخت‌ها تا پایان قرارداد، معمولاً دو یا پنج ساله، تغییر نمی‌کند. بااین‌حال، قراردادهای جدید و تمدید وام‌ها ممکن است گران‌تر باشند، زیرا وام‌دهندگان افزایش اخیر را از پیش در نرخ‌های پیشنهادی خود لحاظ کرده‌اند. در نتیجه، صاحبان خانه در زمان تمدید قرارداد با احتمال افزایش پرداخت ماهانه روبه‌رو هستند و انتخاب وام‌های ردیاب نیز ریسک تغییرات بعدی نرخ بهره را دارد.

منبع: BBC News