برخی افراد در بریتانیا با جستوجو در سطلها و کانتینرهای زباله تجاری، لباس، لوازم خانه، مواد بهداشتی و غذای بستهبندیشده پیدا میکنند و از این راه صدها پوند در هزینههای خود صرفهجویی میکنند. این افراد که به «جستوجوگران زباله» معروف شدهاند، بخشی از یافتههایشان را اهدا یا دوباره میفروشند.
Darryl Baker، روزنامهنگار آزاد ۳۹ ساله از شمال لندن، پس از دیدن لباسهای قابلاستفاده در کنار سطلهای بازیافت یک سوپرمارکت، از کارکنان فروشگاه برای برداشتن آنها اجازه گرفت. او میگوید در یک دوره ششماهه، لباسهایی از برندهای Ralph Lauren، Nike و The North Face برای خود، فرزندان و خواهرزادهها و برادرزادههایش پیدا کرده و احتمالاً صدها پوند صرفهجویی کرده است. او بخشی از یافتهها را اهدا یا میفروشد و اخیراً یک کت مردانه Barbour را به قیمت ۳۰ پوند فروخته است.
Jeff Ferrell، استاد بازنشسته جامعهشناسی در Texas Christian University، بیش از ۵۰ سال است که در زبالهها جستوجو میکند. این مرد ۷۲ ساله در Fort Worth هر روز با دوچرخه به این کار ادامه میدهد. او میگوید صابون، لوازم بهداشتی، تجهیزات پزشکی، کفش، لباس، ابزار و وسایل باغبانی نمیخرد و از فروش فلزات به یک مرکز ضایعات، حدود ۱۵۰ دلار، معادل ۱۱۰ پوند، در هر دو هفته درآمد دارد. همسر او نیز برخی یافتهها را در eBay میفروشد.
Millie Diamond، طراح لباس ساکن لندن، پارچه و لباسهای دورریختهشده را پیدا و به لباسهای جدید تبدیل میکند. او ارزش یکی از لباسهایی را که پیدا کرده بود ۶۰۰ پوند برآورد کرده است. Charlotte Bayford، دستیار فروش ۴۴ ساله در Essex، میگوید پس از بازگشت دانشجویان Essex University به خانه، شامپو و دیگر لوازم بهداشتی نیمهمصرفشده پیدا میکند و هشت سال است شامپو نخریده است. او غذاهای بستهبندیشده، از جمله کنسرو Heinz baked beans، را نیز قابلاستفاده میداند.
وضعیت قانونی به محل و شرایط بستگی دارد. Sunjay Versani از Duncan Lewis Solicitors میگوید در پروندههای مربوط به کالاهایی که واقعاً دور ریخته شدهاند، احتمال پیگرد در بسیاری از موارد کم است؛ اما صرف قرار گرفتن کالا در سطل یا کانتینر به این معنی نیست که برداشتن آن همیشه قانونی است. گرفتن اجازه از مالک یا کسبوکار، امنترین روش است. در آمریکا نیز در برخی شهرها این کار غیرقانونی است و ممکن است اتهام ورود بدون اجازه مطرح شود.
منبع: BBC News
